وچه آسان رفیقان همدیگر را دور میزنند

وچه آسان به سالها رفاقت پشته پا میزنند

وچه آسان به گوشه ی لبخندی از سالها رفاقت می گذرند

وچه آسان رفیقان را از فراز برج رفاقت و اعتماد به قعرنامردی وپستی می فرستند

وچه آسان از نامردی خود سخن به میان می آورند

وچه آسان از اجساد رفاقت ها بالا می روند

وچه آسان اعتماد رفاقت را در هم می شکنند

وچه آسان بهار رفاقت را به ورطه ی خزان و نابودی می کشانند

وچه آسان وارزان رفاقت چند ساله را می فروشند

وچه آسان وحق به جانب به نامردی ها نظاره می کنند

وچه آسان از کنار رفاقت ها می گذرند

وچه آسان وبا لبخندی تلخ رفاقت را زیر پا می گذارند

وچه آسان وبا خیال آسوده به نامردی ها اشاره می کنند

وچه آسان غرور انسان را در هم می شکنند

وچه آسان رفیقان را تحقیر می کنند

وچه آسان است برای آنها از سالها رفاقت دل بریدن

آری این است آن رفاقتی که ما به داشتن آن می بالیم و دم از آن می زنیم

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

و حرف آخر

تنها رفیق و یار ماندگار خداست خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا