قصه آغاز می کنم من از یه هفته قبل ازینا

از یه هفته قبل که اومد مناظره پاش به دنیا

هی نشستن پشت میزا

خندیدن به ریش ماها

این به اون گف که تو بردی

اون به این گف که تو خوردی

یکی پا شد نامه دسش

ولی هی خالی می بسش

که داره هاله تو دسش

عدالت پایه و اصلش

یکی دیگه چیز می خواص چیز

همونی که اسمش هس چیز

یه چیزه گنده همون چیز

بگو دیگه اسمش هس میز

یکی می گف فدرالیسم

اقتصاد تو کشورم نیست

اون یکی می گف که جاش نیس

فدرالیسم اشتباهیست

یکی هم امام بهسش گفت

تو یه نامه که برون اف

هر کی داد بگیر راحت باش

نترس از ارازل اوباش

کسی نیست بگه که داداش

پول گرفتی کو جواباش

همشون دنبال یک چیز

یه چیز گنده همون چیز

میز دیگه همون میز چیز

میز قدرت یادتون نیست

آره اینا همه حرفه

همشون یه گوله برفه

همشون یه مش شعاره

که مارو مسخره داره

اومدن پشت تریبون

خندیدن به اینو به اون

کاری کردن با ما ایشون

که همه با دل پر خون

رفتیمو دادیم ما از جون

رای به صندوق تا بشه اون

اون دیگه همون که گفت چیز

چیز دیگه باز یادتون نیست

اعتلاف سبز که شد نیست

دیدی همش بچه بازیست

اینجا حرف فقط سیاسیس

حرف از اجتماع دیگه نیس

 

اب

 در این زندان اشک آلود و این دنیای وانفسا          که دل غرق غم و حیران  از آن والای   ناپیدا

 

 

بود باقی دل  پر  غم   به  یاد   نازنین  شیدا           که دل در  بند شد  اول  سپس افتاد مشکلها

 

 

فغان دل به پا خیز و بزن  فریاد  وصل  دل              که من مسخ از کمال یا ر گشتم  اندراین دنیا

 

 

می ناب تو ای  ساقی  نباشد  بر دلم مرهم           که از آن برتر آمد  باز کمند  نرگس  آن شیدا

 

 

دو صد افسوس و صد فزیاد و  حسرت  باد            شراب وصل و پیمان رفت وآتش مانده دردلها

 

 

نمی دانم که از بهر چه فریاد و فغان در دل           فرو خوردم غم دل را از آن یوسف به محفلها

 

 

ز شرمم بود آن قفل دهان  یا  ترس  دلبرها          خجالت یا که وحشت از ره و رسمم به منزلها

 

 

گلایه از خدا دارم در این دنیای   مشکل زا               چرا بر  من  نداد  او  قدرت    گفتار   دلبر  را

           مردانگی،جوانمردی وغیرت

 

و  ویران  شد  آن  البرز مردانگی،جوانمردی وغیرت ایرانی

 

و  ویران  شد  آن  جویبار لبریز از مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  تخت جمشید سرشار از مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  گلستان مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  ساحل بی انتهای مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  جنگل سراسر مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  سحرای بی آب و علف اما پر از مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  دریایی که پر بود از مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  قلبهایی که می تپید برای مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  لبخند هایی که می آمد از پس مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  کوچه باغ های با طراوت سرشار از مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن   تک سوارانی که جان می دادند در راه مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  درفش کاویانی که بر پا شد برای مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  پاک باز وادی مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن  لاله ی قد کشیده، برای فریاد مردانگی،...

 

و  ویران  شد  آن .......................

.

.

.

.

.

.

و ویران کردنند ایرانی را که ساخته شد از خاک اندام پاکبازان جان بر کف ایرانی

 

            تنهایی

 

همه میدانند تنهایی را ،ولی کمند کسانی که می فهمند تنهایی را.

 

کمند کسانی که برای تنهایی و سکوت ارزش غایلند.

 

کمند کسانی که از تنهایی نیز به نیکی یاد کنند.

 

آری همه از تلخی تنهایی می گویند، اما تنهایی نیز خود زیباست.

 

آری چه خوب می گوید سهراب:

 

{گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد

 

                                          و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست}

 

وچه آسان رفیقان همدیگر را دور میزنند

 

وچه آسان به سالها رفاقت پشته پا میزنند

 

وچه آسان به گوشه ی لبخندی از سالها رفاقت می گذرند

 

وچه آسان رفیقان را از فراز برج رفاقت و اعتماد به قعرنامردی وپستی می فرستند

 

وچه آسان از نامردی خود سخن به میان می آورند

 

وچه آسان از اجساد رفاقت ها بالا می روند

 

وچه آسان اعتماد رفاقت را در هم می شکنند

 

وچه آسان بهار رفاقت را به ورطه ی خزان و نابودی می کشانند

 

وچه آسان وارزان رفاقت چند ساله را می فروشند

 

وچه آسان وحق به جانب به نامردی ها نظاره می کنند

 

وچه آسان از کنار رفاقت ها می گذرند

 

وچه آسان وبا لبخندی تلخ رفاقت را زیر پا می گذارند

 

وچه آسان وبا خیال آسوده به نامردی ها اشاره می کنند

 

وچه آسان غرور انسان را در هم می شکنند

 

وچه آسان رفیقان را تحقیر می کنند

 

وچه آسان است برای آنها از سالها رفاقت دل بریدن

 

آری این است آن رفاقتی که ما به داشتن آن می بالیم و دم از آن می زنیم

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

و حرف آخر

تنها رفیق و یار ماندگار خداست خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

 

 

 

خروش وخشم رخش خوش خرامت
   خم  شمشیر  رستم   بر  نیامت

همه    رفتند   در   طوفان    نفرت 

نه فری هست ونه رخشی نه غیرت

کو   درفش   و   کاوه   و  فریادها

کاویان افتاد از بی غیرت آن نامردها

سروراازریشه افکندندآن نامردمان

قامتش خم شد به زیر جورآن نابخردان

جدایی

 

دلا تا کی در این زندان غم عشق جدا باشد

چرا باید بسوزیم و میان ما سوا باشد

کنار هم جدا  از  هم  نمودند  این  دل  ما  را

بگفتند جرم باشد بازنگاه این دل آرارا

ولی من خود نفهمیدم که این دیگر چه سری است

چرا در عشق من با تو بود دردی جذایی هست

 

ولی دانم خموشی باز بود کار من تنها

من تنها در این دنیا در این دنیای وا نفسا

 

مرگ در دوري تو کار من است                          دم زيباي سحر يار من است
از صداي صبح دم دل پر شد از آشوب ها             آن صداي دل شکن گفته ي اين يار من است
شب تارصبح سحر هر دو هم آواز شدند              که عشق اين صبح دمان باز دگر مال من است
دم صبح است و هوا طوفاني است                    زوزه ي باد صبا از سخن يار من است
ديده را بستم و دل روشن شد                          روشني بخش دلم از سوي دلدار من است
اين سخن ها که ز دل گفتم من                        همه شرمندگي و جان جفا کار من است